516 ljudi ili 0,03 odsto penzionera prima penziju preko 50 godina

Na osnovu podatka da 516 penzionera prima penziju preko 50 godina, zaključuje se da preko milion i sedamsto hiljada osoba u Srbiji živi duže, lepše, bolje…

Prema poslednjem objavljenom statističkom mesečnom biltenu Republičkog fonda za penzijsko i invalidsko osiguranje (Fond PIO) za mesec april 2019. godine, u Srbiji ima 1.711.118 penzionera.

Pod pojmom “penzioner” Fond PIO podrazumeva sve osobe kojima isplaćuje penziju. Dakle, tu se ubrajaju kako oni koji su penziju stekli svojim radom i otišli u tzv. starosnu penziju, tako i oni koji primaju porodičnu penziju.


Večernje novosti prenose podatak Fonda PIO da 516 korisnika prima penziju duže od pola veka.

“Ovaj podatak je još bolji kada se uzme u obzir da je prošle godine oko 400 penzionera primalo prinadležnosti od PIO fonda, a ove godine ih je za stotinu više”, piše novinarka Aleksandra Mikata.

Na osnovu ovog podatka, ona zaključuje “da u penziji može da se uživa duže i lepše nego u mladosti, kao i da se životni vek produžio”.

U članku pod nazivom “Penziju više od pola veka prima 516 Srba!” navode se i sledeći podaci:

  • Najstariji srpski penzioner ima 110 godina.
  • Penziju duže primaju žene nego muškarci.
  • Prosečna starost žena korisnika starosne penzije iznosi 70, a muškaraca 72 godine.
  • Prosečna starost žena korisnika invalidske penzije iznosi 67, a muškaraca korisnika invalidske penzije 68 godina.
  • Najbrojniji penzioneri su iz reda zaposlenih.
  • Porodičnu penziju prima 343.753 ljudi.

U članku se navodi i da se deca ubrajaju u porodične penzionere, baš kao i udovice “koje, takođe, decenijama primaju penzije od preminulih muževa”.

Međutim, već i po samom naslovu može se zaključiti da je akcenat ovog članka na (velikom) broju penzionera koji penziju primaju više od pola veka. U vezi sa tim, navode se zaista zanimljivi podaci.

Srećni i debeli

“Starosnu penziju, pak, najduže prima jedna Beograđanka koja je prvi penzioni ček i sve beneficije koje idu uz to dobila davne 1950. godine. Duže od sedam decenija, tačnije od 1951. godine, penziju prima i Kruševljanin.”

“Zanimljivo je, međutim, što jedan Kruševljanin 69 godina prima invalidsku penziju. Godinu dana posle Kruševljana u invalidsku penziju otišle su i jedna Požarevljanka i dve Beograđanke kojima penzioni ček redovno stiže od 1952. godine.”

Ovi zanimljivi podaci bude znatiželju – kako li izgleda život tih ljudi, kako se sredina odnosi prema njima, koriste li oni te “beneficije” da, oslobođeni bar dela briga većine stanovnika Srbije, učine nešto sa svojim životom?

Ovi podaci i jesu zanimljivi zato što govore o nečemu neuobičajenom za naše društvo. Nejasno je, međutim, kako se na osnovu njih dolazi do zaključka “da u penziji može da se uživa duže i lepše nego u mladosti, kao i da se životni vek produžio”.

Čak i da su podaci o svih 516 korisnika koji penziju primaju preko pola veka (a među sigurno ima i gorepomenutih udovica) podjednako zanimljivi, oni čine svega 0,03 odsto svih penzionera Srbije. To je na nivou statističke greške!

Pretpostavljamo da to nije bila namera, ali opasnost postoji da se dodatno digne halabuka i povika na one koji žive “na našoj grbači”. I onda se mnogo lakše prećuti kada neko oduzme svima ono što je većina pošteno zaradila.

Sve pravdajući se ovakvim “statističkim greškama”.

Aleksandra Jovanović

Fotografija: John Mccann za Unsplash

Invalidske penzije su, što se provlači i kroz ovaj članak Novosti, bile na udaru zbog pojedinačnik slučajeva zloupotrebe. Do kog nivoa bezosećajnosti i brutalnosti možemo da dođemo, govore tekstovi advokatice Zorice Tršić, od kojih izdvajamo: